این بنا در اصل متعلق به دکتر محسن مقدم (استاد باستان‌شناسی دانشگاه تهران) و همسرش سلما مقدم بوده است. ساختمان اصلی آن مربوط به اواخر دوره قاجار است و بعدها توسط خانواده مقدم به دانشگاه تهران اهدا شد و تبدیل به موزه گردید.
این موزه یکی از غنی‌ترین مجموعه‌های صنایع دستی، آثار تاریخی و اشیای هنری ایران را در خود جای داده است. در آن می‌توان مجموعه‌های بسیار متنوعی از سفال‌های تاریخی، کاشی‌های قدیمی، پارچه‌های نفیس، خاتم‌کاری، قلم‌زنی، اشیای فلزی، ابزارهای تزئینی، و آثار گردآوری‌شده از نقاط مختلف ایران را دید.
یکی از ویژگی‌های مهم این موزه، چیدمان بسیار هنرمندانه اشیا در فضای خانه تاریخی است؛ یعنی آثار فقط در ویترین نیستند، بلکه در معماری خانه (حیاط، اتاق‌ها، ایوان و باغچه) ادغام شده‌اند و همین موضوع آن را به یکی از خاص‌ترین موزه‌های ایران تبدیل کرده است.
این مجموعه بیشتر به عنوان یک موزه خانه‌ای و موزه صنایع دستی–تاریخی شناخته می‌شود و هم ارزش معماری دارد و هم ارزش پژوهشی و هنری.